400 x NEE op een dag

Ik merk het nu met mijn kleintje van 1,5 jaar, hij luistert. Niet elke dag natuurlijk! Maar Als het menens is, wel. Over het algemeen.

Lange weg met hem bewandeld! Hij gooide elke dag wel met eten en at niet of weinig. Ging altijd links als je rechts wilde. Krijsen bij het verschonen. Zus krabben en slaan. Moeder krabben en slaan. Vader ook maar die moest daar dan erg om lachen.. Kan er iets mee te maken hebben. Maar goed. Ik tel tot drie proberen aan te leren. Vanaf 1 jaar plus. Waar dochter netjes na een aantal keer herhalen en weghalen als het 3 was vanzelf ophield. En dat nog steeds eigenlijk tot op de dag van vandaag ( ze is nu 6,5 jaar ). Meestal.

IMG_6006M’n jongen bleef echter doorgaan waar hij mee bezig was… Omdat hij een jongen is misschien? Hardhorend whahaha. Of gewoon omdat hij anders is.

Inmiddels was aarde uit de bloempot halen iedere dag een standaard bezigheid. Keihard gillen als iets niet snel genoeg ging (meestal) en aanhoudend. Tandenknarsend bleef ik geduldig (meestal) want wat een afschuwelijk geluid was dat! Het leek wel overal waar hij strijd kon leveren deed hij het. En beheersing of regels of omgangsvormen aanleren? Ho maar!

Was ik te perfectionistisch? Kon hij het nog niet snappen allemaal? Was mijn dochter gewoon een soort van super kind? Dan sloeg ik het boek Oei ik groei er nog maar eens op na. Tja hij zou nu toch ongeveer echt wel zoiets kunnen leren. Luisteren… IMG_6028

Maar nu, ruim een half jaar verder. Als ik tot drie tel, wat ik niet vaak hoef te doen dan luistert hij! Echt! Ik vind het elke dag weer wonderbaarlijk en al m’n geduld is beloond! Die keren dat ik zei: het word allemaal weer beter. Dat is echt zo!

Ik weet nog dat ik op een dag een gesprek had met mijn tante. Ze vroeg hoe gaat het met je? Hoe is het met twee? Dat was precies in die tijd dat hij geen duim en breed meegaf en veel krijsten. Ik vertelde haar dan ook dat hij heel eigenwijs is en dat ik het daar soms wel lastig mee had. Toen gaf ze me een hele goede tip. Ik kende hem al, maar het was erg fijn om hem zo even weer te horen. Ze zei: je moet zeggen wat je wel wilt van hem, dus niet wat je niet wilt. Voorbeeld: Als hij sloeg of met eten gooiden dan zeiden we: Niri! Niet slaan of Niri! Nu is het genoeg! Niet met eten gooien!

Inplaats daarvan zeggen we nu: lief doen! Ga maar aaien, ja fijn! Oooohh wat lief!

En: Ga maar lekker eten, zo ja, in je mondje stoppen. Zelluf doen? Goed zo! Wat ben je al groot zeg! Heel goed van jou. En dat andere gedrag negeren.

Het werkt echt. Het leek letterlijk dat als hij het woordje slaan hoorde hij meer ging slaan. Hetzelfde met gooien. Hij kende de betekenis niet van Nee. Of Niet doen. Hij herkende alleen het woordje slaan?  Zoiets dan. Het belangrijkste: Het werkte, en ik werd er ook veel vrolijker van. Want ik moedigde hem aan, ik was positief bezig. En dat gaf mij ook weer een goed gevoel.

Iemand die erg voorstander is van onze kinderen aanmoedigen en positief benaderen is mijn man. Echter merk ik dat het voor hem soms wel lastig is. Misschien ligt het aan zijn opvoeding, of het feit dat hij vaak druk met werk is. Maar mijn man is gewend en laat lastig los om ‘nee’ te zeggen. Niet dat ik nooit nee zeg hoor! Ik ben echt geen heilig boontje en daarbij is het ook goed als een van de twee wat strenger is ( vaak de man had ik ergens gelezen ). Maar hij zegt het soms als een soort standaard. Als hij het ff druk op een dag heeft of als de kinderen druk zijn. Ik heb ooit een training gedaan. ‘Know your child’ heet het. En daar werd aangestipt dat een gemiddeld westers gezin zo’n 400 keer nee op een dag zegt tegen zijn of haar kind. Uit een onderzoek was dat naar voren gekomen. “Wat voor boodschap zend je af?” Was de vraag…

IMG_5723Ik was laatst met de kids op een verjaardag en mijn zoontje wilden een balletje van het balkon gooien. ( dat mocht want mijn dochter en nichtje stonden beneden in de tuin om het op te vangen) Het lukte niet echt omdat hij maar net bij de rand kwam met zijn gestrekte vingers. Een oom was erbij en benoemde wat er gebeurde: nee, dat lukt jou niet he? Daar ben je nog te klein voor. Het lukt niet he? Ik en mijn moeder keken elkaar met opgetrokken wenkbrauwen aan. En ik heb maar gelijk gezegd: goed zo Niri! Ga maar door! Blijven proberen, goed zo. Het was geheel zonder intentie, maar onbewust voedde mijn oom wat er niet kon, wat er niet gaat. En door bewust na te denken over mijn nee’s en ja’s op een dag en of het echt nee is of wat anders ben ik er gaande weg achter gekomen dat het vaak mijn eigen luiheid of kortzichtigheid is die gelijk het woordje nee eruit gooit. Tegelijkertijd ben ik er niet constant mee bezig maar op momenten dat ik merk dat er veel botsingen zijn en veel gedoe op een dag. Ga ik weer eens even nadenken, hoe kan ik het aanpakken dat het voor iedereen weer fijner is? Oh ja, laat ik wat meer luisteren naar m’n kind ipv gelijk nee te zeggen. Dat helpt mij persoonlijk. Ik heb veel gehad aan die training, Know your child. (hier zal ik later een andere post over schrijven) Het zet bepaalde dingen weer in perspectief.

(deze post is geschreven toen mijn kleinste 1,5 jaar was)

evazwart

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge